Milutin Ivković, većini poznat kao Milutinac kojeg u filmu Montevideo, Bog te video Montevideo, vidimo se tumači glumac Viktor Savić, zapravo je Dr Milutin Ivković i pored fudbalske karijere bio je lekar.

Milutinac sa ćerkama

Ovo je naravno poznato svima koji su gledali filmove i ispratili da Milutinac napušta fudbal kako bi se posvetio medicini, ali vam u nastavku donosimo priču o njegovom životu i tragičnom kraju.

Privatan život

Rođen je u Beogradu, 3. marta 1906. godine od oca Jovana, pukovnika, i majke Mile koja je bila ćerka vojvode Radomira Putnika. 1934. godine Milutin je oženio višegodišnju ljubav Eli, ćerku poznatog beogradskog advokata Fridriha Popsa. Imali su dve ćerke. Nakon smrti njegove supruge 1938. godine, potpuno se povlači iz sveta fudbala i posvećuje ordinaciji i ćerkama.

Fudbal i medicina

Fudbalom je počeo da se bavi veoma rano i igrao je u omladinskoj ekipi beogradske Jugoslavije. Tu brzo postaje prvotimac i od 1922. do 1929. godine je odigrao 235 utakmice.

Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 40 utakmica od 1925. do 1934. godine. Debitovao je u prijateljskoj utakmici protiv Čehoslovačke 1925. godine. Sa reprezentacijom je učestvovao na dve Olimpijade: u Amsterdamu 1928. i u Berlinu 1936. godine. Poslednja utakmica koju je izgrao u dresu reprezentacije Jugoslavije bila je protiv Francuske 1934. godine. Svima najpoznatije učešće je sa kapitenskom trakom na Svetskom prvenstvu 1930. godine u Montevideu.

Sa leva na desno: Milorad Arsenijević Balerina, Aleksandar Tirnanić Tirke, Ljubomir Vojinović, Milutin Ivković Milutinac i Blagoje Marjanović Moša

U istoriji našeg fudbala ostaće i zapamćen kao prvi isključeni reprezentativac. On je sa kapitenskom trakom na ruci isključen u 80. minutu susreta Portugal – Jugoslavija u Amsterdamu na Olimpijskim igrama. Hroničari kažu da je bio temperamentan i da nije mogao da otrpi sudijsku nepravdu.


Milutin Ivković je diplomirao na Medicinskom fakultetu 1931. godine, a svoju prvu ordinaciju otvorio je posle odsluženja vojnog roka. Ordinacija se nalazila u samom centru, u Knez Mihailovoj ulici na broj 5 i radio je kao lekar dermatolog. Između ostalog bio je poznat i po tome što je besplatno lečio i sakupljao novac za lečenje siromašnih Beograđana.

Na fudbalskom terenu se poslednji put u životu pojavio 6. maja 1943. godine. Na nagovor svojih drugara odigrao je utakmicu kojom je proslavljeno 40 godina od postojanja kluba BASK. Nažalost, veoma brzo nakon ove utakmice njegov život se završio.

Tragičan kraj

Nikada nije bio član Komunističke partije, ali je delovanje i saradnja sa Savezom komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) bila jedna od prekretnica u njegovom životu i samo početak onoga zbog čega će se tragično završiti. Bio je glavni urednik časopisa Mladost, koji je pokrenut na inicijativu SKOJ-a. Kao glavni urednik je radio do juna 1938. godine dok vlasti Kraljevine Jugoslavije nisu zabranile časopis.

Nakon okupacije Jugoslavije 1941. godine, sarađivao je sa narodnooslobodilačkim pokretom. Zbog toga i zbog svoje povezanosti sa SKOJ-em i Komunističkom partijom više puta je hapšen i proganjan.

Utakmica koju je odigrao 6. maja 1943. godine bila je poslednje mesto gde su Milutinca mnogi videli. Već 24. maja 1943. godine uhapšen je od strane Gestapoa. Nekoliko sati do jutra proveo je zatvoren u logoru na Banjici. Narednog jutra streljan je zbog „komunističke delatnosti“. Mišljenja su podeljenja, neki govore da je streljan u Jajicima, gde i ostali u tom periodu, a drugi misle da do tamo nije stigao.

Prepričava se i njegov poslednji šut, poslednji otpor nepravdi. Kažu da je u koloni zarobljenika, od strane čuvara, maltretiran jedan stariji gospodin i da je Milutinac šutnuo tog čuvara. Svi koji su ga poznavali, tvrde da je ovo istina i da nepravdu nije trpeo ni u minutima pred smrt.

Nakon pogubljenja pokopan je na nepoznatoj lokaciji. Na Novom groblju u porodičnoj grobnici svog dede vojvode Radomira Putnika, uklesano je i njegovo ime. Njegovo ime nalazi se i na porodičnoj grobnici roditelja njegove supruge na Jevrejskom groblju. Tako, iako se fizički ne nalazi ni u jednom, ima dva groba.

Danas na njega uspomenu čuvaju Dom zdravlja u centru Beograda, spomenik ispred stadiona JNA, klub u Zemunu i ulica na Dedinju.

Pogledajte dokumentarac o Milutincu:

POGLEDAJ JOŠ: BEOGRADSKE PRIČE

Podelite ovo sa prijateljima

Ostavite komentar